"Nie ma jak u Mamy" - takie odczucia może mieć pielgrzym, kiedy zakończy dzień kroczenia i pielgrzymowania po dróżkach kalwaryjskich. Przychodzi przed oblicze Mamy i czuje radość, wzruszenie, nawet łzy napływają do oczu i pojawia się niezwykła więź, której nie da się nazwać i opisać słowami. 
W czasie ich trwania rozważaliśmy trzy części Dróżek. Pierwsza to Boleść Matki Bożej (takie wydarzenia z życia Maryi jak śmierć Syna na Golgocie, złożenie jego ciała do grobu, obnażenie, upadki Syna w czasie Drogi Krzyżowej, Jej spotkanie z synem w czasie męki, czy wydarzenia z Wieczernika).
Druga część to stacje Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny (odwiedziliśmy znajdujący się nieopodal Wieczernika Domek Matki Bożej, przywołaliśmy w rozważaniach scenę pożegnania Matki z Apostołami, odwiedziliśmy Dolinę Jozafata, czy kaplicę "Żydowina" - upamiętniającą scenę targnięcia się na mary pogrzebowe Matki i cudowną scenę nawrócenia mężczyzny, by zakończyć tę część w kościele Grobu Matki Bożej).
Trzecia część to sceny Wniebowzięcia Maryi (tutaj odwiedziliśmy takie miejsca jak Kaplicę Triumfujących Apostołów, Kaplicę Weselących się Patriarchów, czy kaplicę Umieszczenia Tronu Matki w Niebie).
W czasie naszego pielgrzymowania modliliśmy się za naszych najbliższych zmarłych. W Wypominkach wspomnieliśmy tych, którzy odeszli od nas, modliliśmy się za nich, za dusze czyśćcowe, rozważając poszczególne tajemnice różańcowe.
Wszystkim uczestnikom piątkowych i sobotnich Dróżek jako organizatorzy składamy serdeczne podziękowania. Za każdy gest dobroci, pomocy i pięknej modlitwy Bóg zapłać! W każdy dzień grupa pielgrzymów była bardzo liczna. To bardzo cieszy. Daliście piękne świadectwo wiary! 
Niech ta pielgrzymka w Roku Jubileuszowym wyda w Waszym życiu błogosławione owoce. Do zobaczenia na pielgrzymim szlaku już za rok! 
Zakończeniem opisu naszej pielgrzymki niech będą słowa modlitwy zawierzenia Maryi dokonanego przez świetego Jana Pawła II w 2002 roku:
„Przeto, Orędowniczko nasza, one miłosierne oczy Twoje na nas zwróć, a Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, po tym wygnaniu nam okaż. O łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!”
Wejrzyj, łaskawa Pani, na ten lud, który od wieków pozostawał wierny Tobie i Synowi Twemu.
Wejrzyj na ten naród, który zawsze pokładał nadzieję w Twojej matczynej miłości.
Wejrzyj, zwróć na nas swe miłosierne oczy, wypraszaj to, czego dzieci Twoje najbardziej potrzebują.
Dla ubogich i cierpiących otwieraj serca zamożnych.
Bezrobotnym daj spotkać pracodawcę.
Wyrzucanym na bruk pomóż znaleźć dach nad głową.
Rodzinom daj miłość, która pozwala przetrwać wszelkie trudności.
Młodym pokazuj drogę i perspektywy na przyszłość.
Dzieci otocz płaszczem swej opieki, aby nie ulegały zgorszeniu.
Wspólnoty zakonne ożywiaj łaską wiary, nadziei i miłości.
Kapłanów ucz naśladować Twojego Syna w oddawaniu co dnia życia za owce.
Biskupom upraszaj światło Ducha Świętego, aby prowadzili ten Kościół jedną i prostą drogą do bram Królestwa Twojego Syna.
Matko Najświętsza, Pani Kalwaryjska, wypraszaj także i mnie siły ciała i ducha,
abym wypełnił do końca misję, którą mi zlecił Zmartwychwstały.
Tobie oddaję wszystkie owoce mego życia i posługi; Tobie zawierzam losy Kościoła;
Tobie polecam mój naród;
Tobie ufam i Tobie raz jeszcze wyznaję:
Totus Tuus, Maria! Totus Tuus. Amen.
Jan Paweł II, Kalwaria Zebrzydowska, 2002 r.
Tekst: P.Biela
Zdj. A.Kołodziejczyk-Pustelnik, J. Ślusarczyk, J.Piwowarski