Rozpoczynamy Adwent

Od niedzieli 30 listopada w Kościele katolickim rozpoczyna się Adwent – czterotygodniowy okres przygotowania do Narodzenia Pana Jezusa. W szerszej perspektywie to także czas oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Chrystusa.

Adwent pochodzi od łacińskiego słowa adventus (greckie: parusia) i według myśli biblijnej oznacza przyjście lub objawienie się Tego, „który ma przyjść”, lub Tego, którego Bóg obiecał ludziom jako Zbawcę.

W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni. To połączenie barw symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego co boskie i tego co ludzkie.

Najbardziej charakterystycznym z zachowywanych w Polsce zwyczajów adwentowych są Roraty. Jest to msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny. Tradycyjnie odprawiano ją o bardzo wczesnej porze dnia, jeszcze przed świtem. Obecnie, ze względu na współczesny rytm życia, bywa ona sprawowana również wieczorem. Wierni gromadzą się na liturgii w ciemnościach rozjaśnionych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec lub lampionów adwentowych.

Symbole adwentowe:

Wieniec adwentowy – umieszcza się go w kościele blisko ołtarza, ale także w wielu domach. Wykonuje się go z gałązek szlachetnych drzew iglastych, takich jak: świerk, jodła czy sosna. Na wieńcu umieszcza się cztery świece symbolizujące cztery adwentowe niedziele. Zapala się je kolejno, najpierw jedną, potem dwie i tak dalej. Dzięki temu wiemy, który jest obecnie tydzień Adwentu oraz ile czasu pozostało do Świąt Bożego Narodzenia.

Symbolika wieńca jest bardzo wymowna:
Zapalane kolejno cztery świece oznaczają nasze czuwanie, stopniowe przybliżanie się do Prawdziwej Światłości – Jezusa Chrystusa.
Zielone gałązki oznaczają życie.
Cały wieniec zaś jest znakiem nadziei, że ostateczne zwycięstwo należy nie do ciemności, lecz do życia.
Wieniec adwentowy jest również znakiem naszej wspólnoty czuwającej na modlitwie.

Świeca roratnia (roratka) – przypomina o szczególnej obecności Maryi i Jej oczekiwaniu na Syna Bożego

Lampion adwentowy – wykonuje się go najczęściej z kartonu lub jakiegoś twardszego materiału, w formie zamkniętego czworoboku czy innego wielościanu. Często bywa bardzo kolorowy, przypominający gotyckie witraże. Wewnątrz umieszczamy zapaloną świecę. Idąc na roraty dzieci zabierają ze sobą lampiony, aby rozświetlały mroki grudniowej nocy.
Ta piękna w swej wymowie symbolika przypomina nam o konieczności zbierania przez cały Adwent dobrych uczynków, które mogłyby rozjaśnić mroki grzechu i wskazać Chrystusowi drogę do naszych serc. Kiedy w odświętnie przyozdobionej świątyni znajdzie się miejsce na betlejemski żłóbek, w naszym sercu powinno znaleźć się miejsce dla przychodzącego Pana Jezusa. Idąc na roraty z lampionem w ręku poczujmy się jak roztropne panny z ewangelijnej przypowieści, które zabrały oliwę do naczyń i z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca (zob. Mt 25, 1-13)