Wspomnienie św. Jana z Dukli

Z życia Kościoła » Wspomnienie św. Jana z Dukli

2026-07-08 10:16

Święty Jan urodził się ok. 1414 r. w Dukli – mieście położonym na szlaku handlowym wiodącym z Polski do ówczesnych Węgier. Pochodził z mieszczańskiej, wierzącej rodziny. Wpłynęło to na zrodzenie się u niego powołania kapłańskiego i zakonnego.

Zdobył wykształcenie elementarne. Według dawnej tradycji, potwierdzonej w XVII w., w młodym wieku prowadził życie pustelnicze w okolicznych lasach.

Do Zakonu Braci Mniejszych wstąpił w dojrzałym wieku. Zdobył dobrą znajomość wiedzy teologicznej i języka niemieckiego oraz odznaczał się świątobliwością życia. Po przyjęciu święceń kapłańskich Jan z Dukli był przełożonym klasztorów w Krośnie i we Lwowie. Sprawował też urząd kustosza kustodii ruskiej z ośrodkiem we Lwowie, w klasztorze pod wezwaniem Świętego Krzyża. W 1461 r. w kościele szpitalnym pw. Świętego Ducha we Lwowie, skupiającym niemieckich mieszczan, Jan z Dukli pełnił funkcję kaznodziei.

Osobowość, bogobojne życie oraz piastowane urzędy zapewniały Janowi do końca pobytu u franciszkanów konwentualnych uznanie, szacunek, sympatię i znaczny wpływ w zakonie. Jednak pragnienie doskonalszego życia zakonnego, bliskiego ideałom franciszkańskim, było przyczyną podjęcia przez niego w 1463 r. decyzji przejścia do Zakonu Braci Mniejszych obserwantów, zwanych w Polsce bernardynami. U bernardynów Jan z Dukli spędził 21 lat. Rozwijał tam swoje życie wewnętrzne i pilnie zachowywał obowiązującą Regułę i Testament św. Franciszka z Asyżu. Znaczny okres życia spędził w klasztorze św. Bernardyna ze Sieny i Andrzeja Apostoła we Lwowie. Krótki czas mieszkał także w Poznaniu.

W klasztorze lwowskim z wielką żarliwością, nawet w czasie nękających go chorób, sprawował urząd kaznodziei i spowiednika. Tematyka kazań głoszonych przez Jana dotyczyła kierowania się w życiu Ewangelią, ze szczególnym akcentem zachowania rad ewangelicznych pod macierzyńską opieką Najświętszej Matki Zbawiciela i za wsparciem świętych Kościoła.

Jan z Dukli wiele czasu spędzał również w konfesjonale, wyróżniając się jako spowiednik cierpliwością i życzliwością w stosunku do penitentów. Ludzie świeccy znajdowali u Jana poradę życiową, słowa otuchy i pokrzepienia. Biografowie przyjęli tezę o jego czynnym udziale w pracach misyjnych lwowskich bernardynów wśród ludności prawosławnej. Również teza o działalności charytatywnej Jana z Dukli wywodzi się z tradycji. Według niej osobiście odwiedzał on chorych, udzielał im sakramentów, bogatych prosił o jałmużnę na rzecz ubogich, sam dzielił się z głodnymi swoim posiłkiem przy furcie klasztornej.

Pod koniec życia utracił wzrok. Mimo trudnego doświadczenia nadal gorliwie wykonywał swoje obowiązki. Zmarł w opinii świętości 29 września 1484 r. we Lwowie. Został pochowany bez trumny, w ziemnym grobie, w chórze zakonnym kościoła św. Bernardyna ze Sieny i Andrzeja Apostoła we Lwowie.

Świątobliwe życie bernardyńskiego zakonnika Jana z Dukli oraz jego żarliwość w spełnianiu misji duszpasterskiej nie odeszły w niepamięć po jego śmierci. Dały natomiast początek jego czci. Ośrodkiem kultu pośmiertnego stało się miejsce pochowania ciała.

Do grona błogosławionych Jana z Dukli włączył papież Klemens XII 21 stycznia 1733 r., zaś jego kanonizacji 10 czerwca 1997 r. w Krośnie dokonał Jan Paweł II.

Święty Jan z Dukli jest patronem Polski, Dukli, Lwowa, archidiecezji przemyskiej oraz Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej. Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim przypada 8 lipca.

MODLITWA DO ŚW. JANA Z DUKLI

Święty Janie, miłujący Boga i bliźnich całym swym sercem, uproś nam miłość chrześcijańską, szczerą i głęboką. Niech Bóg będzie dla nas tą drogocenną perłą, po zdobyciu której ustają już wszelkie inne pragnienia rzeczy doczesnych. A bliźnich naszych, zarówno tych najbliższych, jak i tych z sąsiedztwa, oddzielonych od nas granicami państw, chcemy kochać jak siebie samych.

Ty dałeś nam przykład tak wielkiej miłości. Spraw zatem, abyśmy, jako Twoi rodacy potrafili ciebie w tym naśladować, a po śmierci razem z tobą już bez żadnych ograniczeń, wielbić Boga, naszego Ojca, z Synem i Duchem Świętym, przez wszystkie wieki wieków.

Amen.

Źródło: https://dukla.bernardyni.pl

drukuj

« powrót